Ένα τοπίο ονειρικό με υπόβαθρο το καφετί και το πράσινο της μεσσηνιακής φύσης, η υποβλητική καστροπολιτεία της Μεθώνης βρίσκεται κυριολεκτικά στην αγκαλιά της θάλασσας.


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ
Το Κάστρο της Μεθώνης βρίσκεται στην Πελοπόννησο και στην κωμόπολη Μεθώνη Μεσσηνίας. Από τα σημαντικότερα οχυρωματικά κτίσματα στον Ελληνικό χώρο κατά τον μεσαίωνα όπου η Μεθώνη ήταν ενδιάμεσος σταθμός στο ταξίδι που έκαναν οι χριστιανοί στους Άγιους τόπους. Είναι άγνωστο πότε οχυρώθηκε η θέση για πρώτη φορά, το 1205 οι Φράγκοι σταυροφόροι αναφέρεται ότι την οχύρωσαν πρόχειρα και το 1206 που κατέλαβαν τη Μεθώνη οι Ενετοί γκρέμισαν την οχύρωση αυτή και το 1209 που πήραν οριστικά τη Μεθώνη έφτιαξαν το σημερινό κάστρο και το λιμάνι του τότε οικισμού.

Το κάστρο είναι κτισμένο στην χερσόνησο του Αγίου Νικολάου, έχει ελλειψοειδής σχήμα, με μήκος 700 μέτρα. Τα τείχη διέθεταν πύργους ενώ η πύλη της ξηράς είχε και επιπρόσθετα οχυρωματικά έργα για μεγαλύτερη προστασία. Βρέχεται από τρεις πλευρές με θάλασσα και υπάρχει και το μικρό φρούριο Μπρούτζι που ενώνεται με αυτό με τεχνητή πέτρινη γέφυρα. Από την πλευρά της ξηράς είχε τάφρο, χωρίς νερό, και γέφυρα, 14τοξη, για την πρόσβαση στην πύλη. Διέθετε και ακρόπολη σε μικρό ύψωμα μέσα στο κάστρο, τειχισμένη με διπλό τείχος, άλλες σημαντικές πύλες του κάστρου ήταν αυτή του Αγίου Μάρκου στο λιμάνι.

Το 1499 έγιναν από τους Ενετούς νέα οχυρωματικά έργα περιτειχίζοντας τον οικισμό της Μεθώνης. Την περίοδο αυτή πολιόρκησε το κάστρο ο Βαγιαζήτ, που χαρακτηριζόταν απόρθητο, αλλά από ένα λάθος της φρουράς οι Οθωμανοί μπήκαν στο κάστρο και το κατέλαβαν. Το 1770 κατά τα Ορλωφικά πολιορκήθηκε το κάστρο από τους Ρώσους χωρίς επιτυχία. Το 1821 οι επαναστατημένοι Έλληνες προσπάθησαν να το καταλάβουν πολλές φορές μέχρι το 1828 που η Οθωμανική φρουρά του το παράδωσε στον Μαιζών κατά την Εκστρατεία του Μωριά των γαλλικών στρατευμάτων που εκδίωξαν του Τούρκους σε εφαρμογή της Συνθήκης του Λονδίνου που προέβλεπε τη δημιουργία Ελληνικού κράτους.

Το κάστρο της Μεθώνης, ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα καστροπολιτείας στον ελληνικό χώρο, δεσπόζει επιβλητικό στο νοτιοδυτικότερο άκρο της Πελοποννήσου

Ακριβώς δίπλα βρίσκεται το οχυρωμένο νησάκι Μπούρτζι, με το οποίο ενώνεται μέσω μιας μικρής αψιδωτής γέφυρας.
Το κάστρο χτίστηκε το 1209 μ.Χ. από τους Ενετούς. Κατά την αρχαιότητα η περιοχή ήταν γνωστή ως Πήδασος, η «αμπελόεσσα», κατά τον Όμηρο, όνομα που μαρτυρεί και την αφθονία των αμπελιών στην περιοχή. Ο Όμηρος επίσης την αναφέρει ως ένα από τα επτά πτολίεθρα που δόθηκαν από τον Αγαμέμνονα στον Αχιλλέα, με σκοπό να κατευνάσει την οργή του και να τον πείσει να γυρίσει πίσω στη μάχη. Σύμφωνα με τον Παυσανία και τον Στράβωνα η πόλη ονομαζόταν Μοθώνη, ενώ ο Θουκυδίδης αναφέρεται στη χαλαρή οχύρωσή της κατά τον 5ο αιώνα.

Το φυσικό λιμάνι πλησίον του κάστρου και η στρατηγική του θέση συνετέλεσαν στο να γίνει το μήλο της έριδος μεταξύ διαφόρων μεγάλων δυνάμεων ανά τους αιώνες, οι οποίες εποφθαλμιούσαν την περιοχή για τα οικονομικά και διπλωματικά τους συμφέροντα. Φράγκοι, Ενετοί και Οθωμανοί ήταν αδύνατον να προσπεράσουν αυτό το κομβικό σημείο μεταξύ Δύσης και Ανατολής, δίχως να το διεκδικήσουν.
Η μεγάλη ακμή του κάστρου τοποθετείται την περίοδο της Α’ Ενετοκρατίας, δηλαδή κατά τον 13ο-15ο αιώνα, ενώ η οριστική παρακμή του επήλθε περί το 1828, όταν πλέον ο πληθυσμός του μεταφέρθηκε εκτός των τειχών, αφήνοντάς το στην εγκατάλειψη. Παρά την ερειπωμένη του εικόνα, το κάστρο εξακολουθεί να αποπνέει μνήμες από περασμένες ένδοξες εποχές, και σήμερα αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών.

Η ανοικοδόμηση του κάστρου της Μεθώνης ξεκίνησε από τους Ενετούς, ενώ στη διάρκεια της κατοχής του από Φράγκους και Οθωμανούς δέχθηκε αναπόφευκτα και τις δικές τους παρεμβάσεις. Το κάστρο αποτελεί ένα εξαίρετο δείγμα οχυρωματικής κατασκευής και η όλη οικοδόμησή του αποτελεί τεκμήριο της σημασίας που του απέδιδαν οι διάφοροι λαοί που πέρασαν από εκεί, ως φρούριο αλλά και ορμητήριο, πράγμα στο οποίο συνέβαλε και η στρατηγική θέση της περιοχής γενικότερα.
Οι πρώτες μαρτυρίες για το κάστρο βρίσκονται στους χάρτες και τις γκραβούρες των πρώτων περιηγητών, οι οποίοι προσόρμισαν στο λιμάνι της Μεθώνης, χρησιμοποιώντας το ως ενδιάμεσο σταθμό για τα ταξίδια τους. Χάρη στα σκίτσα τους είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αρκετές λεπτομέρειες για την αρχική μορφή του κάστρου αλλά και την εξέλιξή της.

Το κάστρο της Μεθώνης καταλαμβάνει μία έκταση περίπου 93 στρέμματα και είναι χωρισμένο σε δύο τμήματα. Το νότιο τμήμα καταλαμβάνει η πόλη, η οποία περιβάλλεται από απλό τείχος, ενώ στο βόρειο τμήμα εκτείνεται το φρούριο της πόλης, το οποίο φέρει ισχυρότερη ενίσχυση, λόγω του αμυντικού του χαρακτήρα. Το κάστρο χωρίζεται από την ξηρά με μία τάφρο και αρχικά η επικοινωνία γινόταν μέσω ξύλινης γέφυρας.  Η κεντρική πύλη εισόδου του κάστρου είναι από τα πιο εντυπωσιακά γνωρίσματά του: απολήγει σε ένα τόξο, αριστερά και δεξιά του οποίου υπάρχουν παραστάδες με κορινθιακά κιονόκρανα, πιθανότατα έργο των Βενετών μετά το 1700. Τα τείχη του κάστρου δέχτηκαν ανά τους αιώνες διάφορες προσαρμογές και ανακατασκευές, ανάλογα με τις ανάγκες προστασίας που επέβαλλε η κάθε εποχή.

Στο εσωτερικό του κάστρου σώζονται διάφορα κτίσματα: ο Ιερός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που πιθανότατα ανήκει στη Β’ Ενετοκρατία, μία πυριτιδαποθήκη της Α’ Ενετοκρατίας, δύο οθωμανικά λουτρά, ερείπια από τα σπίτια βενετσιάνων αρχόντων, αλλά και του οικήματος στο οποίο διέμενε αρχικά ο Ιμπραήμ πασάς και αργότερα ο στρατηγός Μαιζόν, ερείπια της βυζαντινής εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, καθώς και η περίφημη «στήλη του Μοροζίνι», ένας αράβδωτος κίονας από γρανίτη με ένα κιονόκρανο στην κορυφή, που θεωρείται ότι στήριζε την προτομή του Μοροζίνι ή τον φτερωτό λέοντα της Βενετίας. Διατηρούνται επίσης λείψανα από ένα νεκροταφείο βρετανών αιχμαλώτων του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Χαρακτηριστικό της Μεθώνης είναι το οχυρωματικό νησάκι Μπούρτζι, που δεσπόζει σε μια μικρή νησίδα στα νότια του κάστρου

Το Μπούρτζι χτίστηκε μετά το 1500 και κατά καιρούς χρησίμευσε ως φρούριο, φυλακή, φάρος, αλλά και καταφύγιο σε περιόδους επιδρομών. Αποτελείται από έναν διώροφο οκταγωνικό πύργο, περιβεβλημένο από χαμηλό τείχος, που καταλήγει σε κυκλικό θόλο. Ο κάθε όροφος περιλάμβανε στηθαίο με οδοντωτές επάλξεις, ενώ στο ισόγειο υπήρχε δεξαμενή. Το Μπούρτζι ενωνόταν με το υπόλοιπο κάστρο μέσω μιας μικρής γέφυρας.


Αν και ερειπωμένο σήμερα, το κάστρο της Μεθώνης εξακολουθεί να καθηλώνει τον επισκέπτη με τη μυστηριακή του ατμόσφαιρα. Έτσι όπως στέκεται μόνο του, επιβλητικό, έρμαιο των ανέμων, δίνει την εντύπωση ενός σιωπηλού και αδέκαστου παρατηρητή.

Πηγή: Peloponnisos Travel